Al van jongs af aan verwondert mij de vraag waarom ik op aarde leef, waarom ik hier ben. Wat is mijn betekenis in dit leven, en wat heeft het leven mij te bieden? Het zijn existentiële levensvragen die, hoe verder ik kom, me eigenlijk nooit loslaten omdat de antwoorden oneindig lijken te zijn. Telkens ontdek ik weer nieuwe eigenschappen, mogelijkheden, vragen en antwoorden, waardoor ik toch steeds weer een stukje dieper in mezelf kom, en dichter bij hèt antwoord.

Bij alles wat ik doe, of bij alles wat mij ‘gebeurt’, stel ik mezelf steeds weer de vraag ‘waarom’? En vooral kijk ik ook wat voor inzichten het me brengt, wat ik hiervan mag leren. Dit voedt mij en zo groei ik in mijn eigen bewustzijn. Maar de honger lijkt nooit helemaal gestild, en de voeding raakt ook nimmer op. Het vormt mijn levensdrijfveer, iets wat continu blijft stromen in meer of mindere mate. Het is het vinden van betekenis, van zingeving voor alles dat is.

Levensdrijfveer
Misschien wel vanuit deze drijfveer ben ik ook sinds mijn jeugd al geïntrigeerd door sterven en het levenseinde. Als er een zin is om te leven, zal er ook een zin zijn voor de dood? Deze betekenis is toch vaak veel minder zichtbaar, wat mijn verlangen om antwoorden te vinden stimuleert. Bovendien kan de  dood evengoed een nieuw begin zijn, tenslotte; een deur die gesloten wordt, is toch ook een ingang naar iets anders.

De scholing die ik heb gevolgd en mijn werkzaamheden in de hospice voeden mijn eigen spirituele en geestelijke ontwikkeling. Zij dragen bij aan mijn holistische levensvisie, en dat is dat de mens uit verschillende aspecten bestaat en bezien kan worden. Lichamelijk, geestelijk, mentaal en spiritueel, maar ook polair. Iedereen heeft zijn eigen levensverhaal, zijn eigen ontwikkeling, eigen talenten, goede maar ook minder goede kwaliteiten, positieve en negatieve eigenschappen. Dat maakt ons uniek, en tegelijkertijd ook weer zo herkenbaar voor elkaar. Alles mag er in wezen zijn en van alles en iedereen kan er wat geleerd worden, dat is mijn levensovertuiging.  Zonder donker geen licht, zonder sterven geen leven. En zonder leven zijn er geen lessen, en is er geen groei of vooruitgang. Het is mooi hoe ook op  laatste momenten van het leven nog diepgaande inzichten kunnen worden verworven.

Een passend motto hierbij vind ik de tekst van ‘The Animals’ uit 1965:
“I ‘m just a soul who ’s intentions are good,
oh lord, please don ’t let me be misunderstood.”

(1967)